Gravity Rush

Review | 24 May 2012 16:20 -

We moeten toegeven dat niet elke ontwikkelaar even origineel uit de hoek komt, maar de geschiedenis leert ons dat games als Flower en Journey enorm goed bij het publiek werden ontvangen. In 2008 ontstond er zo het project Gravité voor de PlayStation 3, dat uiteindelijk omgedoopt zou worden tot Gravity Rush voor de PlayStation Vita. Zoals de naam al prijsgeeft, zal je met de wetten van de zwaartekracht moeten spelen en laat Sony’s nieuwste handheld daar nu perfect voor passen. Zweef, vlieg en glij je een weg doorheen het prachtige verhaal dat Gravity Rush te bieden heeft.

Het begint allemaal heel onschuldig. Nadat je met de touch controls een appel van een boom laat vallen, zie je het stuk fruit een enorme weg doorheen het bijzondere stadje Hekseville afleggen. In een klein steegje, waar toevallig het hoofdpersonage buiten westen ligt, komt de appel tot stilstand. Een echte naam heeft de jonge, goed ogende dame niet, want ze lijdt aan geheugenverlies. Gelukkig is er nog haar zwarte kat, die blijkbaar speciale krachten aan haar kan verlenen. Al snel blijkt dat Kat, zo wordt ze aangesproken, voor veel meer bestemd is en dat niet alles in het stadje even pluis is als het er uitziet.

Sinds kort wordt de wereld waarin Gravity Rush zich afspeelt geteisterd door een voortdurende Gravity Storm, wat een hoop aan Nevi met zich meebrengt. Maar geen vrees, want deze rode monsters zal je nog niet meteen bij aanvang van het spel tegenkomen. Eerst moet Kat haar krachten geleidelijk aan leren gebruiken vooraleer ze de strijd met de Nevi en al het mysterieuze uit Hekseville aangaat. Het manipuleren van de zwaartekracht is echter gemakkelijker dan het eruit ziet. Door beide schouderknoppen in te drukken word je voor enkele seconden gewichtloos en kan je een richting aanwijzen. Druk je vervolgens op de rechter schouderknop, dan vlieg je regelrecht rechtdoor tot je meter leeg is of tot je de linker schouderknop indrukt. Muren oplopen kan natuurlijk ook, maar vermits je in tijd beperkt bent, is het aangeraden om korte afstanden al zwevend af te leggen. In het begin is het wat sukkelen met de camera en richting, maar na een tijdje ben je ermee weg en zal alles vlot verlopen.

De instapdrempel is duidelijk ook zeer laag. In het begin zoekt Kat nog een plekje om te slapen en waar kan je beter verblijven dan in een riool? Aangezien ze het graag comfortabel wil maken, zou ze graag een bureau en bed installeren en al die spullen gooien mensen nu net toevallig op straat weg. Na een praatje te slaan, maak je door op de cirkeltoets te drukken een krachtveld aan en kan je zo alle objecten gemakkelijk met je meenemen. Het spreekt voor zich dat je ook alles uit je omgeving tijdens gevechten zal kunnen gebruiken.

Alle missies en hoofdstukken in het verhaal zitten gelijkaardig in elkaar. Zo krijg je een map ter beschikking en kan je, indien vrijgespeeld, nieuwe delen ontdekken en reizen tussen verschillende districten. Vervolgens heb je de keuze tussen telkens de hoofdmissie per hoofdstuk (er zijn er in totaal 21) en zijmissies waar je kristallen moet verzamelen om bepaalde zaken als fonteinen of een reuzenrad opnieuw van stroom te voorzien. Daarnaast zie je ook in welk rioolgat je kan kruipen om je spel op te slaan in je knus hoekje, en worden personen uit de stad die bereid zijn om met jou te praten aangeduid op je kaart. Na het vervolledigen van een zijmissie worden er ook uitdagingen vrijgespeeld. Hier moet je dan bijvoorbeeld binnen de zoveel minuten x-aantal kristallen verzamelen. Als beloning krijg je dan, jawel, een handvol van dat paarse goedje.

Die paarse kristallen dienen niet alleen om stadsobjecten van stroom te voorzien, maar vooral om de vechtkunsten van Kat te verbeteren. Naast het gewone schoppen en slaan is het mogelijk je tegenstander op een straffer pak slaag te trakteren. Met de driehoektoets vlieg je als een torpedo richting vijand en blijf je voor enkele seconden supersnelle slagen uitdelen. Hoe meer kristallen je dan uitbesteedt aan alle eigenschappen, hoe sterker en beter Kat wordt. Zo zullen je slagen meer schade toebrengen, kan je langer in de lucht blijven hangen en hou je het langer vol op het slagveld.

De pracht van Gravity Rush ligt hem niet alleen in de setting en gameplay, maar ook op de manier waarop het totaalplaatje wordt gepresenteerd. Een echte taal spreken de personages niet, het is allemaal gebrabbel, en alles is cell-shaded. Telkens je in een gesprek zit of er gebeurt iets, dan ontplooit er zich een stripverhaal en moet je over het scherm swipen om er als het ware door te bladeren. We snappen wel niet waarom Japan Studio er zo lang over heeft gedaan om Gravity Rush naar Europa te brengen. Mits wat goede wil kon Sony hier echter een pracht van een launchgame van gemaakt hebben, want als één game de aankoop wel verdient, dan is het Gravity Rush wel.